Gemanipuleerd voedsel. We hebben er allemaal wel eens over gehoord of gelezen, over genetisch gemuteerde aardappelen of appels met kaneelsmaak. Voorlopig nog ver van ons bed denken we want dat gemanipuleerde voedsel is toch voornamelijk in de ontwikkelfase. En zo slapen we rustig verder want we denken zelf heel gezond bezig te zijn als we een pak Optimel of Danone Activa kopen bij de Buurtsuper. Gezond? Het staat wel op het pak dus het zal dan wel kloppen. We proppen onze winkelwagentjes gedachteloos vol met producten die smakelijker zijn dan 20 jaar geleden, niet wetend dat een bedrijf als Unilever het voedsel dusdanig manipuleert om ons te stuwen naar een cerebraal orgasme.
Mijn zwakke punt, mijn achilleshiel, is witte chocoladepasta. Buikhonger of Hoofdhonger, vergeet het maar. De mens en ik heb dat dus alleen bij die witte chocoladepasta wordt geheel geregeerd door de zg. hedonistische hotspot. Voedsel met de perfecte mix van vet, suiker en zout stimuleert de neuronen in ons brein, die weer deel uitmaken van een systeem dat ons weer aanzet tot meer eten want zo zijn we nou eenmaal geprogrammeerd. Die hedonistische hotspot bevindt zich in het genotscentrum van onze hersenen en die perfecte mix van vet, suiker en zout? Oooooooh!!!!!
Bedrijven als Unilever maken dankbaar gebruik van voedingstechnologie om die perfecte mix te creeren zodat ik, jij en alle consumenten waar ook ter wereld dat product gaan aanschaffen, want een consument die de hedonistische hotspot flink verwent met in mijn geval witte chocoladepasta is een consument die meer-meer-meer wil en dat levert een meer-meer-meer-dan-miljardenwinst op voor o.a. Unilever.
Door producten zo te bewerken dat een cerebraal orgasme wordt bereikt wordt de winst dus gegarandeerd. Een radijsje heel gezond maar doet niet veel in dat brein van mij is nou eenmaal niet het wervende marketingproduct waar een bedrijf als Unilever mee kan scoren. Het mist gewoon die perfecte mix waardoor mensen er meer van willen eten, tot men besluit radijsjes te gaan manipuleren.
Bedenk, een volgende keer als je trek hebt in de inhoud van je keukenkastje, dat de hoeveelheid voedsel die je naar
binnen gaat slaan echt alleen maar wordt bepaald door een 1 kubieke millimeter groot gebiedje in de nucleus accumbens van je hersenen. Dat na de 4e hap het genot minder wordt en daarna automatisch wordt vervangen door het bekende schuldgevoel.
En voor dat schuldgevoel heeft Unilever nog niets bedacht want dat levert geen geld op.